08-09-10

 

พักนี้ยุ่ง ๆ มากเรื่องหลายราว แต่ไม่ค่อยมีอะไรน่าสนใจจะให้มาเขียนไดอารี่  

อัพเดือนละครั้งก็พอแล้วอ่ะนะ 

 

วันที่เลขเรียงสวยกันขนาดนี้ ก็ถือเป็นฤกษ์ดีก็แล้วกัน...

 

ถ้าเป็นเรื่องการงาน ถือเป็นช่วงวุ่นวายนิดหน่อย ที่บริษัทฯ มีคนลาออกแต่ดันมีงานงอกออกมาเป็นเห็ดหน้าฝน ก็เลยวุ่นวายเรื่องจัดการคนที่มีอยู่น้อยนิดให้พิชิตงานที่มีมหาศาลให้ได้ (แล้วจะทำได้ไงวะ...)

 

เรื่องสุขภาพ ไม่ค่อยจะปกติหรอก ฝนฟ้าแปรปรวนยังกะผู้หญิงโสดวัยทองแบบนี้ คนที่เป็นภูมิแพ้ โดยเฉพาะแพ้อากาศ ใครมันจะมาสบายดีอยู่ได้

 

เรื่องการเงิน พอมีกินมีใช้ แต่หนี้ยังอยู่ครบ 555

 

ครบหรือยังล่ะ...

 

อ้อ! ขาดไปอีกเรื่อง

 

เรื่องความรัก ไม่มีอะไรอัพเดทนะ พอใจกับสิ่งที่เป็นอยู่และไม่คาดหวังกับสิ่งที่เป็นไป ถือว่ามีความสุขตามอัตภาพ

 

ไม่ได้มักน้อย แต่รู้สึกว่าตัวเองไม่เคยขาดแคลนความรัก ไม่ว่าจะเป็นรูปแบบไหนก็ตามเถอะ

 

และก็ไม่เคยอินังขังขอบคร่ำครวญถ้าใครซักคนจะไม่รักตัวเอง ต่อให้เราจะรักเขาแค่ไหนก็เหอะ!

 

ผมอาจจะโชคดีที่เติบโตมาในครอบครัวอบอุ่น แม้จะไม่สมบูรณ์ แต่แค่นี้ก็มากเกินพอสำหรับเด็กคนหนึ่งที่จะเติบโตมาในสังคมอย่างเข้มแข็งและมีสติ

 

ผมเลือกและเรื่องมากในการคบคน แต่ก็ให้โอกาสทุกคนที่จะคบกัน...

 

สุดท้ายมันจะจบด้วยการที่ผมเลือกจะไม่คบกับเค้า หรือเค้าไม่คบกับผม หรือคบกันแล้วเลิกคบในภายหลัง ก็ช่างมันปะไร

 

กว่าจะโตขึ้นมาจนถึงวันที่เลขเรียงสวยนี้ ก็ผ่านการคบหากับผู้คนมากหน้าหลายตามาไม่น้อย...

 

ผมถือว่าการเสวนากับคนโดยไม่เกี่ยงเพศ วัย ฐานะ นิสัย รสนิยม ฯลฯ เป็นการเรียนรู้อย่างหนึ่ง และผมก็สนุกกับมันเสมอ

 

……………………………………………………………………………………………………

 

แม่ผมเล่าให้ฟังว่า ทุกครั้งที่แม่ตักบาตรทำบุญทำทาน แม่จะนึกถึงลูกชายทั้งสองคน ที่มีชีวิตอยู่ห่างไกลจากบ้านเกิด ขอให้กุศลผลบุญที่แม่ได้ทำ หนุนส่งให้ใคร ๆ ก็รักและเอ็นดูลูกของแม่ ไปไหนก็อย่าให้ลำบาก มีคนคอยช่วยเหลือเกื้อกูล...

 

ทั้ง  ๆ ที่แม่ก็รู้ว่า นิสัยบางอย่างของลูกแม่ก็ไม่ได้น่ารักซักเท่าไหร่หรอกนะ 555

 

 

8 กันยายน 2553 พักเที่ยง

Office

 

ชื่อ

อีเมลล์

ข้อความทดสอบ

โปรดพิมพ์ตัวเลขที่คุณเห็นลงในช่องว่างด้านขวา
อ่านเลขชุดนี้ไม่ออก? ขอตัวเลขชุดใหม่